Kiedy przychodzi czas na przeprowadzkę, każdy kolekcjoner płyt winylowych drży na myśl o pakowaniu. Rama krzywa, pęknięta okładka, zarysowany krążek – to koszmar, który może zniszczyć lata zbierania. Przez lata sam popełniłem kilka błędów, ale wypracowałem metodę, która sprawdza się idealnie. A jeśli zadanie przerasta nasze siły, lepiej od razu pomyśleć o pomocy tych, którzy robią to zawodowo.
W Lublinie działa firma intermolublin.pl, która specjalizuje się w transporcie delikatnych przedmiotów. Sam korzystałem z ich usług przy ostatniej przeprowadzce – winyle dotarły w nienaruszonym stanie, a ekipa wiedziała, jak obchodzić się z kartonami oznaczonymi „szkło i płyty”. To nie przypadek, bo doświadczenie w transporcie kolekcji wymaga konkretnej wiedzy. Warto oddać sprawy w ręce fachowców, kiedy gramofon i skrzynki ważą więcej niż meble.
Wybór odpowiednich pudeł
Zwykłe kartony na książki to najgorszy pomysł. Winyle potrzebują pudeł o ściśle dopasowanych wymiarach – najlepiej takich, które mieszczą 12-calowe okładki na płasko, ułożone pionowo. Na rynku są dostępne specjalne boxy z tektury falistej, często z oddzielnymi przegrodami. Ja używam pudeł od firmy produkującej opakowania do transportu sztuki. Są droższe, ale jedna pęknięta okładka kosztuje mnie więcej niż dziesięć takich pudeł. Zawsze wypełniam wolne miejsce pianką lub zgniecionym papierem – nie gazetą, bo atrament może odbić się na okładce.
Sekret bezpiecznego ułożenia
Płyty trzeba układać pionowo, nigdy poziomo. Poziome układanie powoduje nacisk na bieżnię i może wypaczyć winyl. Każdy egzemplarz umieszczam w osobnej wewnętrznej koszulce antystatycznej, a do środka okładki wkładam kawałek tektury, żeby szwy się nie rozrywały. Najcenniejsze białe lub kolorowe winyle lądują w dodatkowej folii bąbelkowej. Karton wypełniam do pełna – jeśli zostanie pusta przestrzeń, płyty będą się przesuwać. Przy większym zbiorze segreguję też według rozmiaru: 12, 10 i 7 cali. Różne średnice w jednym pudle to jak zaproszenie do zniszczeń.
Transport i klimatyzacja
Letnie słońce to wróg. Winyle zostawione w nagrzanym samochodzie mogą się wygiąć, a okładki blakną. Dlatego zawsze transportuję kolekcję w chłodniejsze dni albo wieczorem. Jeśli przeprowadzka wypada w upał, warto wynająć firmę z klimatyzowanym samochodem. Inter-Mo Lublin oferuje taką opcję, co przy 500 płytach było moim zbawieniem. Szybkość też ma znaczenie – im krócej winyle są w drodze, tym lepiej. W trasie trzymam kartony na płasko, nie stawiam ich jeden na drugim. Gdy już trzeba je ułożyć w stos, to maksymalnie trzy – i tylko te wypełnione w 100%.
Po przyjeździe – pierwsze kroki
Nie rozboksowuj wszystkiego od razu. Płyty muszą się zaaklimatyzować – wystarczy kilka godzin w docelowym pomieszczeniu, zanim je wyciągniesz. Potem sprawdzam każdy winyl pod kątem deformacji i zabrudzeń. Jeśli przewoziłem je w nowe miejsce, od razu wymieniam stare koszulki na świeże. Radzę też zrobić listę inwentaryzacyjną przed pakowaniem i po rozpakowaniu. Daje to spokój umysłu i pomaga ubezpieczycielowi, gdyby coś zaginęło. Od lat stosuję ten system i mimo dziewięciu przeprowadzek straciłem tylko jedną płytę – upuszczoną podczas ładowania własnoręcznie. Od tego czasu polegam na specjalistach.